چرا یارانه های سوخت فسیلی بسیار سخت است

Jocelyn Timperley یک روزنامه نگار آزاد آب و هوا در سن خوزه ، کاستاریکا است.

همچنین می توانید این نویسنده را در PubMed Google Scholar جستجو کنید

یک دستگاه آب را برای مرطوب کردن گرد و غبار ذغال سنگ در معدن گودال باز در روسیه اسپری می کند. اعتبار: آندری روداکوف/بلومبرگ/گتی

یارانه های سوخت فسیلی یکی از بزرگترین موانع مالی مانع تغییر جهان به منابع انرژی تجدید پذیر است. هر ساله ، دولت ها در سراسر جهان حدود نیمی از تریلیون دلار را در کاهش مصنوعی قیمت سوخت های فسیلی - بیش از سه برابر آنچه که تجدید پذیر دریافت می کنند ، می ریزند. این علیرغم تعهدات مکرر سیاستمداران برای پایان دادن به این نوع پشتیبانی ، از جمله اظهارات گروه های G7 و G20 ملل است.

هارو ون اسلت ، متخصص حقوق و سیاست های آب و هوا در دانشگاه فنلاند شرقی در جونسو می گوید: "من فکر می کنم به نظر می رسد همه اساساً در همان صفحه هستند که باید در مورد یارانه های سوخت فسیلی انجام شود."این اختلاف بین لفاظی و واقعیتی است که کمی نیش می زند. ما می دانیم که تحقق آن در واقع بسیار چالش برانگیز است. "

تغییر امکان پذیر استطبق ابتکار جهانی یارانه های جهانی (GSI) ، یک گروه تحقیقاتی در ژنو ، سوئیس ، حداقل 53 کشور یارانه های سوخت فسیلی خود را بین سالهای 2015 تا 2020 اصلاح کردند. و رئیس جمهور آمریكا ، جو بایدن ، آخرین سیاستمدار مشهور است كه نذر می كند كه آنها را از بین ببرد. اما باید کارهای بیشتری انجام شود. آژانس بین المللی انرژی (IEA) در گزارش سال 2021 می گوید: "در چند سال آینده ، همه دولت ها باید یارانه های سوخت فسیلی را از بین ببرند."

سوخت های فسیلی چگونه یارانه می شوند؟

یارانه های سوخت فسیلی به طور کلی دو شکل دارند. یارانه های تولید معافیت مالیاتی یا پرداخت مستقیم است که هزینه تولید زغال سنگ ، نفت یا گاز را کاهش می دهد. این موارد در کشورهای غربی رایج است و اغلب در قفل کردن زیرساخت ها مانند خطوط لوله نفتی و مزارع گازی تأثیرگذار است. برای آشکار کردن هزینه های سوخت های فسیلی.

جوانان در COP26 برای عدالت آب و هوا مهم خواهند بود

در عین حال، یارانه مصرف، قیمت سوخت را برای مصرف کننده نهایی کاهش می دهد، مثلاً با تعیین قیمت در پمپ بنزین به طوری که از نرخ بازار کمتر شود. اینها در کشورهای کم درآمد رایج تر هستند - در برخی از آنها به مردم کمک می کنند تا سوخت آشپزی تمیزی را که در غیر این صورت نمی توانستند تهیه کنند، به دست آورند. مایکل تیلور، تحلیلگر انرژی در بن، آلمان، که در آژانس بین المللی انرژی های تجدیدپذیر (IRENA) کار می کند، می گوید در کشورهای دیگر، مانند خاورمیانه، یارانه ها گاهی به عنوان کمک به شهروندان برای بهره مندی از مواهب منابع طبیعی کشور در نظر گرفته می شود.، مقر آن در ابوظبی است.

آژانس بین المللی انرژی و سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD)، یک نهاد بین دولتی در پاریس، تخمین می زند که 52 اقتصاد پیشرفته و نوظهور - که حدود 90 درصد از منابع جهانی سوخت فسیلی را تشکیل می دهند - به طور متوسط 555 میلیارد دلار یارانه پرداخت کردند. هر سال از سال 2017 تا 2019. این رقم در سال 2020 به 345 میلیارد دلار کاهش یافت تنها به دلیل مصرف سوخت کمتر و کاهش قیمت سوخت در طول همه گیری کووید-19 (به «نوسان یارانه های سوخت های فسیلی» مراجعه کنید).

اما سازمان ها در مورد چگونگی برآورد یارانه ها اختلاف نظر دارند. مؤسسه بین المللی توسعه پایدار (IISD) که یک سازمان غیرانتفاعی در وینیپگ است اشاره می کند، یک عارضه این است که برخی از منابع مالی عمومی سوخت های فسیلی (مانند شرکت های دولتی) عناصر یارانه ای و غیریارانه ای را در هم می آمیزند.، کانادادر گزارشی که در 2 نوامبر گذشته منتشر شد، IISD تمام این منابع مالی عمومی را در آنچه «پشتیبانی» از سوخت های فسیلی می نامد گنجانده است و تخمین می زند که کشورهای گروه G20 به تنهایی بین سال های 2017 تا 2019 به طور متوسط 584 میلیارد دلار در سال پرداخت کرده اند که بالاتر است. نسبت به تحلیل OECD-IEA. بزرگترین ارائه دهندگان پشتیبانی به عنوان چین، روسیه، عربستان سعودی و هند فهرست شده اند (به «تخمین های متفاوت» مراجعه کنید).

برخی از تحلیلگران استدلال می کنند که هزینه های پنهان سوخت های فسیلی - مانند اثرات آنها بر آلودگی هوا و گرم شدن کره زمین - در واقع نوعی یارانه است، زیرا آلاینده ها برای خسارتی که ایجاد می کنند پرداخت نمی کنند. ماه گذشته، صندوق بین المللی پول 3 یارانه سوخت فسیلی را در سال 2020 به میزان 5. 9 تریلیون دلار یا تقریباً 7 درصد از تولید ناخالص داخلی جهانی (GDP) محاسبه کرد که عمدتاً ناشی از این هزینه های خارجی است. اما برخی با این رویکرد مخالفند. یوهانس اورپلاینن، متخصص سیاست انرژی در دانشکده مطالعات بین المللی پیشرفته جان هاپکینز در واشنگتن دی سی می گوید: «خسارات ناشی از سوخت های فسیلی بسیار زیاد است، اما من آن را یارانه نمی نامم.

چرا خلاص شدن از شر آنها اینقدر سخت است؟

یک مشکل تعاریف است. کشورهای G7 و G20 متعهد شده اند که «یارانه های ناکارآمد سوخت های فسیلی» را حذف کنند، اگرچه آنها به وضوح معنی این عبارت را تعریف نکرده اند. لودویک سابران، اقتصاددان ارشد شرکت بیمه چند ملیتی آلیانز، که گزارشی درباره حذف یارانه ها در 4 می منتشر کرد، می گوید: «این یک تعهد بسیار مبهم است.

وعده شکسته 100 میلیارد دلاری تامین مالی آب و هوا - و چگونگی رفع آن

برخی از کشورها موافق نیستند که هیچ یارانه ای برای حذف داشته باشند. برای مثال، دولت بریتانیا می گوید هیچ کدام ندارد، اگرچه ISD آن را در بین کشورهای عضو OECD رتبه بندی می کند و محاسبه می کند که به طور متوسط سالانه 16 میلیارد دلار برای حمایت از سوخت های فسیلی در سال های 2017-2019 اختصاص داده است. تا حد زیادی به این دلیل است که بریتانیا از برخی درآمدهای مالیاتی ناشی از استفاده از سوخت های فسیلی صرف نظر می کند و مستقیماً به صنعت نفت و گاز خود کمک مالی می کند.(سایر تحلیلگران با IISD موافقند؛ گزارش 5 کمیسیون اروپا در سال 2019 به نتایج مشابهی رسید.)

آنجلا پیکیاریلو، افسر ارشد تحقیقات آب و هوا و پایداری در موسسه توسعه خارج از کشور در لندن، می گوید: «آنها این ایده را رد می کنند که یارانه سوخت فسیلی ناکارآمدی دارند. بنابراین "درگیر شدن با آنها در این مورد بسیار سخت است".(دولت بریتانیا به درخواست Nature برای اظهار نظر پاسخ نداد.) این کشور در سال 2020 اعلام کرد که به حمایت از انرژی سوخت فسیلی در خارج از کشور پایان می دهد.

علاوه بر این، هر کشوری دلایل خاص خود را برای یارانه دادن به سوخت های فسیلی دارد که اغلب با سیاست های صنعتی آن در هم تنیده است. اورپلاینن می گوید که سه مانع اصلی برای حذف یارانه های تولید وجود دارد. اول، شرکت های سوخت فسیلی گروه های سیاسی قدرتمندی هستند. دوم، نگرانی های مشروعی در مورد از دست دادن شغل در جوامعی وجود دارد که گزینه های شغلی جایگزین کمی دارند. و سوم، مردم اغلب نگران این هستند که افزایش قیمت انرژی ممکن است رشد اقتصادی را کاهش دهد یا باعث تورم شود.

نمایی هوایی از محوطه زغال سنگ که یک کارخانه فولاد در نانجینگ، شرق چین را پشتیبانی می کند. اعتبار: ویژگی چین/بارکرافت رسانه/گتی

با این حال ، همانطور که برخی از کشورها نشان داده اند ، این موانع قابل غلبه است. پولی که به شرکتهای سوخت فسیلی داده نشده است می تواند برای جبران تأثیرات افزایش قیمت انرژی توزیع شود. براساس GSI ، فیلیپین ، اندونزی ، غنا و مراکش هرکدام انتقال نقدی و پشتیبانی اجتماعی مانند صندوق های آموزش و بیمه درمانی برای خانواده های فقیر را برای جبران حذف یارانه ها معرفی کردند. Subran می افزاید: دولت ها همچنین به برنامه ای برای کمک به کارگران سوخت فسیلی نیاز دارند.

Subran می گوید ، یکی از راه های غلبه بر تردید سیاسی برای حذف یارانه های انرژی ، حفظ پشتیبانی است ، اما به سادگی آن را در زمینه حرکت به انرژی سبزتر می کند. شرکت های دولتی که از سوخت های فسیلی پشتیبانی می کنند می توانند در تجدیدپذیر متنوع شوند ، با استناد به Ørsted ، شرکت ایالتی دانمارک که از یک شرکت سوخت فسیلی به یکی از بزرگترین تولید کنندگان تجدید پذیر جهان تبدیل شده است ، می افزاید.

دوره های پایین قیمت نفت به طور کلی به عنوان زمان مناسب برای حذف یارانه های مصرف تصور می شود ، زیرا قیمت خرده فروشی می تواند پایدار باشد. طبق IISD ، اصلاح یارانه در هند - وارد کننده نفت - حمایت خود را از نفت و گاز بین سالهای 2014 و 2019 در حالی که از قیمت های پایین نفت استفاده می کند ، به میزان قابل توجهی کاهش داد (به Go. Nature. com/3ae5uff مراجعه کنید).(با وجود این ، IISD به دلیل افزایش سرمایه گذاری از شرکتهای دولتی و موسسات تأمین مالی عمومی ، حمایت کلی در هند را افزایش می دهد.)

یک کارگر زن در Jharia Coalfield هند ، جایی که مقدار زیادی از زغال سنگ این کشور استخراج می شود. اعتبار: Jonas Gratzer/Lightrocket/Getty

گلان ، متخصص محیط زیست و منابع انرژی در موسسه سیاست خانه چاتهام در لندن می گوید ، قیمت پایین نفت همچنین به عربستان سعودی کمک کرد تا قیمت سوخت های فسیلی و برق به شدت یارانه ای داخلی خود را که از ارزان ترین آنها در جهان است ، شروع کند. او می گوید ، این کشور با افزایش تدریجی قیمت سوخت از سال 2016 "پیشرفت چشمگیری" داشته است. این امر با ارائه نقل و انتقالات نقدی به خانواده های کم درآمد ، تأثیرات افزایش قیمت ها را تا حدودی جمع کرده است-اگرچه اکنون قیمت سوخت را برای تحریک اقتصاد در پی همه گیر Covid-19 مجدداً کاهش داده است.

این مهم است که کشورها مراقب باشند که اطمینان حاصل کنند که سیاست های آب و هوا به کمترین درآمد جوامع آسیب نمی رساند ، یادداشت می کند: وقتی اکوادور در سال 2019 افزایش سریع مالیات سوخت را معرفی کرد ، اعتراضات گسترده شهروندان باعث شد تا دولت برای بازگرداندن یارانه ها. هنگامی که هند یارانه های خود را برای گاز نفتی مایع (LPG) کاهش داد ، امیدوار بود که به سیلندرهای LPG رایگان به جمعیت روستایی برای استفاده به عنوان سوخت پخت و پز ، طرحی که در پاسخ به COVID-19 اعلام کرده بود ، قیمت های بالاتر را جبران کند. Vibhuti Garg ، متخصص ارشد انرژی در IISD در دهلی نو می گوید ، اما به اندازه کافی به آنها نمی دهد. این بدان معنی است که مردم در عوض چوب و سایر سوخت های زیستی را می سوزانند - که در نهایت می تواند منجر به انتشار کربن بالاتر شود.

GSI مصر را به عنوان نمونه ای از نحوه حذف یارانه ها به خوبی برجسته می کند. براساس گزارش بانک جهانی 6 ، در سال 2013 ، این کشور حدود 7 ٪ از تولید ناخالص داخلی خود را صرف یارانه های سوخت فسیلی ، بیش از هزینه های خود برای بهداشت و آموزش و پرورش ، صرف کرد. اما پس از آن بودجه را به عقب برگرداند و در بودجه 2016-17 آن را به 2. 7 ٪ کاهش داد. دولت در طول تغییرات با شهروندان ارتباط برقرار کرد و از این پول برای حمایت از بهداشت و آموزش استفاده کرد. با این حال ، برخی از مفسران گفتند که حمایت کافی به خانواده های فقیر داده نمی شود.

چه تأثیری در کاهش یارانه ها در تغییرات آب و هوا خواهد داشت؟

براساس گزارش IISD ژوئیه 7 ، از بین بردن یارانه های مصرف در 32 کشور جهان ، میزان انتشار گازهای گلخانه ای خود را به طور متوسط 6 ٪ کاهش می دهد. این گزارش با گزارش 8 سازمان ملل متحد 2018 نشان می دهد که پشتیبانی از حمایت از سوخت های فسیلی می تواند انتشار جهانی را بین 1 ٪ تا 11 ٪ از سال 2020 تا 2030 کاهش دهد ، با بیشترین تأثیر در خاورمیانه و شمال آفریقا (به کاهش کربن مراجعه کنید'). اگر در عوض از پولی که می توانست سوخت های فسیلی یارانه ای داشته باشند برای پشتیبانی از انرژی تجدید پذیر استفاده می شود ، این کاهش را تقویت می کند.

گزارش سال 2020 توسط Irena 9 حدود 634 میلیارد دلار یارانه های بخش انرژی در سال 2020 را ردیابی کرد و دریافت که حدود 70 ٪ به سوخت های فسیلی رفته اند. تنها 20 ٪ به تولید انرژی تجدید پذیر ، 6 ٪ به سوخت های زیستی و بیش از 3 ٪ به هسته ای رفتند. تیلور ، که این گزارش را نوشت ، می گوید: "این عدم تعادل بیش از حد یارانه بین سوخت های فسیلی و انرژی پاک ، دستیابی به اهداف آب و هوایی پاریس است."او می افزاید: تعادل این اعداد از سال به سال دیگر متفاوت است ، زیرا یارانه های سوخت فسیلی بسته به قیمت نفت به طول می انجامد.

گزارش ایرنا همچنین سناریویی از چگونگی تغییر یارانه های جهانی انرژی تا سال 2050 را ترسیم کرده است تا در مقایسه با سطح قبل از صنعت ، افزایش دمای جهانی به زیر 2 درجه سانتیگراد کمک کند. این یارانه ها را برای سوخت های فسیلی و برق تجدید پذیر در حال سقوط و حرکت به سمت انرژی های تجدید پذیر در حمل و نقل و ساختمانها و اقدامات راندمان انرژی می بیند (به "تغییر آینده" مراجعه کنید). با این حال ، برخی از پشتیبانی های فسیلی حفظ می شود ، تقریباً همه این موارد باعث تقویت و ذخیره کربن برای فرآیندهای صنعتی مانند سیمان و تولید فولاد می شود.

چشم انداز کوتاه مدت اصلاحات چیست؟

پیش از اجلاس اقلیم COP26 در ماه نوامبر در گلاسکو ، انگلستان ، ریاست جمهوری ایتالیا G20 گفته است که برای پیشرفت بیشتر در مرحله یارانه های سوخت های فسیلی تلاش خواهد کرد. در ژانویه ، بایدن دستور اجرایی صادر کرد و به آژانس های فدرال گفت که یارانه های سوخت های فسیلی را تحت کنترل مستقیم خود کاهش دهند. با این حال ، تصویب قانونگذاری توسط کنگره برای پایان دادن به بیشتر معافیت های مالیاتی و مشوق های مالی برای صنعت نفت و گاز ایالات متحده لازم است.

در همین حال ، رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین گفته است که این کشور سعی خواهد کرد تا سال 2060 خنثی کربن باشد - با این حال اقتصاد آن هنوز هم به سوخت های فسیلی وابسته است ، با برنامه هایی برای توسعه مزارع نفت و گاز جدید ، می گوید: واسیلی یابلوکوف ، رئیس آب و هوا و انرژی درشعبه گروه مبارزات زیست محیطی روسیه Greenpeace ، در سن پترزبورگ. وی می گوید: "برداشت یارانه ها به عنوان شوکی تلقی می شوند که بر مصرف کنندگان نیز تأثیر می گذارد."

برخی از طرفداران آب و هوا همچنین نسبت به یارانه های جدید هشدار می دهند که سوخت های فسیلی به نام کاهش انتشار گازهای گلخانه ای ایجاد می شوند. به عنوان مثال ، تاکر از یارانه های هیدروژن "آبی" محتاط است-اصطلاحی که برای فرآیند استفاده می شود که در آن هیدروژن از سوخت های فسیلی ساخته می شود و دی اکسید کربن ساطع می شود که به عنوان یک فرآورده فرعی ضبط و ذخیره می شود. رئیس یک انجمن پیشرو در صنعت هیدروژن انگلیس در ماه آگوست پست خود را ترک کرد و گفت که شرکت های فسیلی سوخت در حال تبلیغ پروژه هایی بودند که "پایدار نبودند" ، برای دسترسی به میلیارد ها در یارانه های مالیات دهندگان.

در حاشیه اجلاس G20 و G7 ، گروه هایی از کشورهای کوچک مدت هاست که با هم همکاری می کنند تا سعی در ایجاد اجماع در مورد اصلاح یارانه داشته باشند. ابتکار عمل در مورد تجارت و تغییرات آب و هوایی که توسط کاستاریکا ، فیجی ، ایسلند ، نیوزیلند و نروژ در سال 2019 آغاز شده است ، با هدف ایجاد توافق نامه ای مبتنیخدمات. این کشورها بزرگترین ارائه دهندگان یارانه نیستند ، اما این می تواند "سابقه ای برای تدوین قوانین الزام آور در محدود کردن یارانه های سوخت های فسیلی ، که در غیر این صورت وجود ندارد" باشد.

Tucker می گوید: در نهایت ، هدف این است که متوقف شود ، هدف این است که دولت ها متوقف شوند که مجوز شرکت ها را برای استخراج سوخت های فسیلی به طور کلی انجام دهند. با این وجود ، او از مباحث فعال در مورد اصلاح یارانه در کشورهایی مانند کانادا ، ایالات متحده و انگلستان دلگیر است. او می گوید: "پایان دادن به یارانه چیزی است که اکنون می توان برنده شد."

طبیعت 598 ، 403-405 (2021)

منابع

آژانس انرژی بین المللی. خالص صفر تا سال 2050: نقشه راه برای بخش انرژی جهانی (IEA ، 2021).

گیدز ، A. و همکاران. دو برابر شدن و دو برابر شدن: کارت امتیاز G20 در مورد بودجه سوخت فسیلی (موسسه بین المللی توسعه پایدار ، 2020).

Parry ، I. ، Black ، S. & Veon ، N. هنوز قیمت انرژی را به درستی دریافت نمی کند: به روزرسانی جهانی و کشور از یارانه های سوخت فسیلی. مقاله کار صندوق بین المللی پول WP/21/236 (صندوق بین المللی پول ، 2021).

Zimmer ، M. ، Kuhanathan ، A. & Badre ، A. از بین بردن یارانه های سوخت در یک انتقال سبز و عادلانه (Allianz ، 2021).

کمیسیون اروپایی. قیمت و هزینه انرژی در اروپا (EC ، 2109).

برنامه کمک به مدیریت بخش انرژی. یارانه انرژی تسهیلات اصلاحات در کشور مختصر: مصر (بانک جهانی ، 2017).

Kuehl ، J. et al. کاهش انتشار گازهای گلخانه ای از طریق اصلاح یارانه سوخت فسیلی و مالیات (موسسه بین المللی توسعه پایدار ، 2021).

برنامه محیط زیست سازمان ملل. گزارش شکاف انتشار 2018 (UN ، 2018).

تیلور ، م. یارانه های انرژی: تکامل در تحول جهانی انرژی به سال 2050 (آژانس بین المللی انرژی تجدید پذیر ، 2020).